“Si e ka shti kamen Nusja n’shpi tem, i kam than ‘Mos te ndodh mos me u qu ne ora 8 e mos me na qit kafet mu e Burrit’!”

Nuk kaluan shumë ditë nga ajo mëngjes.

Nusja filloi me u qu më herët. Kafen e sillte. Shtëpia ishte në rregull. Nga jashtë dukej sikur çdo gjë u rregullua.

Por diçka nuk ishte njësoj.

Nuk fliste shumë. Nuk qeshte si më parë. Nuk rrinte gjatë në kuzhinë me ne. Bënte detyrat dhe ikte.

Një ditë, po e shikoja fshehurazi. Ishte duke larë enët. Nuk e kishte mendjen aty. Dukej e lodhur. Jo nga puna… por nga diçka tjetër.

Aty më ra diçka në sy që nuk ma kishte marrë mendja më herët.

Kjo vajzë nuk ishte dembele.

Ishte e lodhur.

Nga puna. Nga ritmi. Nga jeta që ne nuk e kemi pasur kurrë si nevojë ta përballojmë në atë mënyrë.

Më vonë e mora vesh që punonte deri vonë nga shtëpia. Me laptop, me telefon, me stres që unë nuk e kuptoja.

Dhe unë? I kërkoja me u çu në 8 me na bo kafe.

Atë natë nuk më zuri gjumi mirë.

Të nesërmen, u çova unë më herët. E bëra kafen. E shtrova tavolinën. Kur erdhi ajo në kuzhinë, u ndal te dera.

“Mos u ngut,” i thashë. “Ulu. Kafen sot e kam bërë unë.”

Ajo më pa prapë në sy. Por kësaj radhe, ndryshe.

Jo habi. Jo tension.

Por një lloj lehtësimi që nuk fshihej dot.

U ul. Dhe për herë të parë, folëm si dy gra… jo si vjehrrë e nuse.

Më tregoi për punën, për lodhjen, për presionin. Gjëra që unë nuk i kisha menduar kurrë në atë mënyrë.

Aty e kuptova diçka që më kishte ikur gjithë këtë kohë:

Rregulli nuk është vetëm me orë dhe detyra.

Rregulli është edhe me kuptu njëri-tjetrin.

Që nga ajo ditë, gjërat ndryshuan. Jo se u bë çdo gjë perfekte. Por u bë më e drejtë.

Nganjëherë ajo më bën kafen. Nganjëherë unë.

Por tash… bëhet me qejf.

Dhe për herë të parë pas shumë kohësh, shtëpia nuk është vetëm në rregull…

është në paqe.